Niçin elem veriyor, her akşam boran dağlar?
Sabah ağaran dağlar, akşam moraran dağlar...
Niye böyle ketumsun, gönlümü yoran dağlar?

Geçit ver de çınlasın kulaklarım yeniden
Yârdan haber getirsin ulaklarım yeniden

Yârin gözleri gibi aşkı çağıran dağlar!
Öfkesini mâzinin asra bağıran dağlar!
Ninem kadar telaşlı, elem yoğuran dağlar!

Bağrında yolda kalan arkadaştan ne haber?
Dosttan ve sevgiliden kalakaldık bîhaber.

O dedemin gül kokan bostan ve gülistânı;
Ceddimin eskimeyen yaşayan desitânı;
O dağlarda yurt tutan vefakâr Elbistan’ı.

Taşır mısın ebede, ezelden yine dağlar?
Küstün mü yoksa bize, dünden bugüne dağlar?

Çağırdın gelmedik mi, zor zaman kıskacında
Rakkase tepelerin döndüren sarkacında
Gün doğuran neş’ende, gün batıran acında

Saklambaç oyunumuz Munzur’un gölgeleri
Keşiş Dağı’ndan indi Ezirgân bilgeleri

Altaylardan Tunaya uzanır yurt atlasım
Kardeş kardeşten ayrı, sürüyor derin yasım
Çekiçteki kırık sap, kılıçlardaki pasım

Yitirdim ben atımı deme bana Şehsuvar
Sade ilim değil ki, aklım gönlüm tarumar

Lütfü ŞAHSUVAROĞLU