Eğitim, Kültür, Sanat, Felsefe...

Yaman bir vuruştan, daha doğrusu ölüm kalım savaşımından sonra kurulan yeni devletin sabırsız beklediği yeni gençlikti. On yılda onbeş milyon genç yetişmiş, kurtarılan sınırlar içerisinde Türklük yaşatılacaktı. Yeni devlet kültür temelleri üzerine daha doğrusu Türk kültürü üzerine bina edilirken düşünce olarak, teknikte çağı yakalama hedef olarak seçilmiş, bundan olarak yüksek öğretimdeki kadrolar bir kaç kere elene elene ortaya başka bir şey çıkmıştı. Kurulan ilk kurumlar; dil, tarih, coğrafya, güzel sanatlar...

Geçmiş dönemlerde CHP’nin en karakteristik niteliği devletçiliğiydi. Bu anlayış, ekonomik bir doktrinden daha çok politik bir bağlama oturmaktaydı. Çünkü CHP’nin tek başına iktidar olduğu yıllar içinde, 1929 dünya ekonomik krizinden sonraki devletçilik dönemi dahil, devletçi bir ekonomi politikası uygulanmamıştı. Cumhuriyet’in kuruluşuna mührünü vuran bu siyasi parti, rolünün doğal bir uzantısı olarak kendini mülkün sahibi görüyordu.

Yüce Mahkeme “AKP’nin laikliğe aykırı faaliyetlerin odağı haline geldiğini” ancak bunun kapatılmak için yeterli olmadığını, daha alt bir yaptırım olan “hazine yardımının kesilmesi” ile sözü edilen partinin cezalandırılması gerektiğine hükmetti. Anayasa Mahkemesinin bu kararı yalnız iktidar partisine değil aynı zamanda muhalefete yani bütün siyaset kurumuna yönelik mesajlar içermektedir. Bu mesaj şudur; Siyasiler kendi sorunlarını siyasetin kurallarına uygun biçimde çözsün! Siyaseti askerin ve yargının sorunu haline getirmeye kalkmasın !..

Ülkemizdeki hukukçular, siyasetçiler ve yazılı basının köşe yazarları “düşünce suçu” diye bir suç türünden bahsediyorlar. Gerçekten hukuk sistemimiz içinde “düşünce suçu” diye bir terim var mı? Eğer varsa bu kadar hukukçuya yazıklar olsun.

TÜRKEŞ'İN TÜRK MİLLİYETÇİLİĞİNİN YAKIN TARİHİNDEKİ YERİ

Atatürk'ün ve silah arkadaşlarının kurduğu Türkiye Cumhuriyeti Devletinin dayandığı temel ilkelerden biri milliyetçiliktir. Bu ilke bir yandan hakimiyetin kayıtsız şartsız millete ait olması şeklinde tezahür ederken bir yandan da Türklüğü ve onun değerlerini bütün olarak sevmek ve kalkındırmak hedefine yönelmiştir.

Herkesin komşu kapısı yaptığı Avrupa’ya, daha doğrusu İtalya’ya yaptığım ilk ve son geziden dönüyordum. Sevgili dostum Pietro Partenza beni tam bir Türk misafirperverliği ile ağırlamıştı. Belki bazıları için son derece sıradan ama benim için harika bir seyahat idi. Öyle ya ben de Avrupa görmüştüm. Artık kolayca ahkâm kesebilirdim. Sohbetlerimde “Ben Avrupa’dayken” diye söze başlayıp ülkemin trafik, eğitim ve ekonomi gibi konularında dâhiyane fikirlerimi ortaya koyabilirdim. Nede olsa bu ülkede yalana vergi yok.

Başbuğ'um! ..

Erciyes'in başı duman boz olur,
Sensiz tat verir mi Tekir Başbuğ'um!
Varsam; hâsret düşer, ciğer köz olur,
Sensiz tat verir mi Tekir Başbuğ'um!

Deyim deyip de geçmeyelim. Malum her birinin bir hikâyesi, bir geçmişi de var. Bu konuda birazcık merakı olanlar bilir ki E.K.Eyüboğlu’nun ünlü ansiklopedik iki ciltlik eserinin dışında Osman Çizmeciler’in 1980 yılında yayınlamış olduğu “Ünlü Deyimler ve Öyküleri” gibi eserleri de sıralamak mümkün.  Ancak yazımıza konu olan deyime Çizmeciler de rastlanmamış fakat Eyüboğlu’nda da “Asılırsan Frenk sicimiyle asıl” şeklinde geçmektedir.

BİLGE(!) LİDER(!)'in BİLGİN DANIŞMANI(!) AÇIKLADI...

DOKUZ IŞIK'TAKİ SLOGANLARDAN KALKARAK BUGÜN TAMAMEN FARKLILAŞMIŞ OLAN BU DÜNYAYA BAKMAK ZOR DİYE DÜŞÜNÜYORUM...

Geçtiğimiz günlerde Zaman Gazetesi'nde bir röportaj yayınlandı. Bu röportaj, MHP'nin entellektüel kurmayı sıfatı ile anılan ve Bahçeli kontenjanından zahmetsiz olarak milletvekili olan bir şahsa aitti. Okuduğum zaman bir çok yeri beni hayal kırıklığına uğratan bu açıklamaların arasında öyle laflar vardı ki, acaba diyerek kaç gün bekledim, belki bir düzeltme yayınlanır diye umdum. Kamuoyu önünde arz-ı endam eyleyen bu Bilgin(!) danışman bize MHP'nin içinde bulunduğu acıklı durumu bütün gerçekliği ile bir daha gözlerimizin önüne serdi.

Bugün, milliyetçilik üzerinde hâlâ tartışmaların devam ettirilebilmesinde, özel maksatlı kurcalamaları yahut zihin bulandırmaları bir yana bırakırsak, toplumsal bilimlerde millî bir geleneğin, düşünce özgünlüğünün kurulamamış olmasını sebep olarak önemseyebiliriz. Çağdaş anlamda Ziya Gökalp'la başlayan toplumbilim çalışmaları, Cumhuriyet döneminde ayni izden devam ettirilememiştir. Yani, Gökalp yeni çalışmaların yapıcı bir unsuru olarak kullanılamamıştır. Batıda çok hızlı ve zengin olarak gelişen literatür, bizim bilim muhitlerimizi çok etkilemiş ve Gökalp'a dönük değerlendirmeler ve eleştiriler üzerinden özgün düşünceler geliştirmek yerine, Batıda gelişen çalışmaların gölgesinde çalışma yoluna girilmiştir. Ve bu zenginlik karşısında Gökalp'ı önemsiz görmek ve unutmak yolu seçilmiştir.