ToYGaR
12.01.2009, 16:48
Cennet ülkemizin güzel beldesi, bozkurtlar yuvası Tokat'ın Zile kazasında dünyaya geldi..
Ankara Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okulunda tahsil görürken İşgal altındaki okulda komünistler tarafından yakalanıp üç gün süren ve bisiklet pompasıyla ciğerlerine hava basmaya varan ağır işkenceler yapıldıktan sonra, 23 KASIM 1970 günü, okulun üçüncü katından aşağıya atılarak şehid edildi...
UNUTMAYACAĞIZ YİĞİDİM UNUTTURMAYACAĞIZ ...RUHUN ŞAD OLSUN...
Onlar; yiğitliklerinin bedelini canlarıyla ödeyip, kendi tarihlerini kanlarıyla yazan, bir kaç damla gözyaşına okyanusları sığdıran, “Yiğit bir kere ölür, korkak bin kere” diyerek ölümle dost olmuş gönül erleriydiler... Onlar, çelik bilekliydiler, çatal yürekliydiler, mertlik sembolüydüler, gani gönüllüydüler... Onlar, mübârek ecdâdımız Yavuz Sultan Selim Han gibi “Cesâret insanı zafere, kararsızlık tehlikeye, korkaklık da ölüme götürür” diyen ve akıncılar çağından günümüze kalan son Osmanlıydılar....
Onlar, başı dik, alnı ak, sevdâsı Hakk olan güzel insanlardı...
Onlar, “Kevser akan, “Gül” kokan” kahramanlardı...
Onlar, “Türk Dünyası”na sevdâlı gönüllerdi...
Onlar, “Eylül’ün Kırdığı Gül”lerdi...
Onlar, Türk’ün yürek sesiydi...
Onlar, Türkiye’nin beşik kertmesiydi...
Onlar, idealizmin son efsânesiydi...
Onlar, Anadolu’nun alın teriydi...
Onlar, “Bu Ülke”nin “yerli”leriydi...
Onlar, bize “Eylül”den değil,
“Ocak”tan yâdigârdı...
Onlar, “Bizim çocuklar”dı...
Ankara Erkek Teknik Yüksek Öğretmen Okulunda tahsil görürken İşgal altındaki okulda komünistler tarafından yakalanıp üç gün süren ve bisiklet pompasıyla ciğerlerine hava basmaya varan ağır işkenceler yapıldıktan sonra, 23 KASIM 1970 günü, okulun üçüncü katından aşağıya atılarak şehid edildi...
UNUTMAYACAĞIZ YİĞİDİM UNUTTURMAYACAĞIZ ...RUHUN ŞAD OLSUN...
Onlar; yiğitliklerinin bedelini canlarıyla ödeyip, kendi tarihlerini kanlarıyla yazan, bir kaç damla gözyaşına okyanusları sığdıran, “Yiğit bir kere ölür, korkak bin kere” diyerek ölümle dost olmuş gönül erleriydiler... Onlar, çelik bilekliydiler, çatal yürekliydiler, mertlik sembolüydüler, gani gönüllüydüler... Onlar, mübârek ecdâdımız Yavuz Sultan Selim Han gibi “Cesâret insanı zafere, kararsızlık tehlikeye, korkaklık da ölüme götürür” diyen ve akıncılar çağından günümüze kalan son Osmanlıydılar....
Onlar, başı dik, alnı ak, sevdâsı Hakk olan güzel insanlardı...
Onlar, “Kevser akan, “Gül” kokan” kahramanlardı...
Onlar, “Türk Dünyası”na sevdâlı gönüllerdi...
Onlar, “Eylül’ün Kırdığı Gül”lerdi...
Onlar, Türk’ün yürek sesiydi...
Onlar, Türkiye’nin beşik kertmesiydi...
Onlar, idealizmin son efsânesiydi...
Onlar, Anadolu’nun alın teriydi...
Onlar, “Bu Ülke”nin “yerli”leriydi...
Onlar, bize “Eylül”den değil,
“Ocak”tan yâdigârdı...
Onlar, “Bizim çocuklar”dı...